خداوند با توست فرزندم

چه حس قشنگی بود شب جمعه دوم فروردین ساعت 12 شب.

لحظه تولدت، انگار یه عالمه فرشته دور و برم بود. خیلی راحت و آروم بودم.

در حالی که داشتم تو اتاق ریکاوری استراحت میکردم تا به بخش منتقل بشم نگاهم به

دریچه باز پنجره افتاد و آسمون آبی و چند تا تیکه ابر سفید خوشگل. اون موقع بود که تموم

وجودم شور و هیجان و عشق شد و گفتم: خدایا شکرت.

امیرمحمدم. این خدایا شکرت رو هیچ وقت یادم نمیره چون همه وجودم اونو فریاد زد و نه

زبونم و اینو حس کردم.

پسر قشنگم. الان روی تختت آروم خوابیدی 

الان ما دیگه یه خونواده شدیم و همه دوستت دارند.